آنگاه که ستاره قلبم نورش را

از چشمان تو وام گرفت

اگرمی دانست تو در

       قلبی دیگر

 طلوع می کنی

           هیچگاه

در مدار مکرت نمی چرخید

هیچکی نشد برنده

  قصه ما همین بود

     پرنده بی پرنده

از چارلی چاپلین پرسیدند:

خوشبختی چیه

گفت:

فاصله بین این بدبختی

               تا بد بختی بعدی

دنیا سه اصل دارد

۱ـخاطرات

۲ـ غم

۳ ـ عشق

با خاطرات زندگی کن

و غم را به خاطره عشق تحمل کن

                    امشب ای ماه بدرد دل من تسکینی

                                              آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

               کاهش جان تو من دارم و من می دانم

                                               که تو از دوری خورشید چها می بینی

               همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند

                                                امشب ای ماه تو هم از طالع من غمگینی

             من مگر طالع خود در تو توانم دیدن

                                                که تو ام آیینه بخت غبار آگینی

بعد ار این از تو دگر هیچ نخواهم

نه درودی نه پیامی نه نشانی

راه خود گیرمو راه بر تو گشایم

زانکه دیگر تو نه آنی

                   تو نه آنی

                          تو نه آن

   آنچنان آلودست

   عشق غمناکم با بیم زوال

   که همه زندگیم می لرزد

   چون تو را می نگرم

  مثل این است که از پنجره ای

  تگدرختم را سر شار از برگ

  د ر تب زرد خزان می نگرم

  مثل این است که تصویری را

  روی جریان مغشوش آب می نگرم

       شب و روز

      شب و روز

     بگذار فراموش کنم

آن گاه که دوست داری کسی به یادت باشد

به یاده من باش

که من همیشه به یاده تو ام

از طرف بهترین دوست شما (خدا)

سوره بقره

شاید زندگی آن جشنی نباشد که تو آرزویش را داشتی

 اما حال که به آن دعوت شدی

                                                                                                                                    تا می توانی زیبا برقص  

چه ساده با گریستن خویش زنده می شویم

          و چه ساده در میان گریستن می میریم

                و در فاصله این دو به سادگی چه معمایی می سازیم

                                         به نام زندگی

الا ای برف

چه می باری بر این رنیای ناپاکی

بر این دنیا که هر جایش

دارد بی وفایی رنگی

مبار ای برف

تو روح آسمان همراه خود داری

تو پیوند میان عشق و پروازی

تو را حیف است باریدن

           به ایوان سیاهی ها

تو که فصل سپیدی را سر آغازی

در دلم بود که دل داره تو باشم

وای بر من که ندانستم از اول

روزی آید که دل آزاره تو باشم

لحظه رفتنی

و خاطره ماندنی است

تمام ابدیت عشق را به یک نگاه می فروختم

اگر لحظه ماندنی بود

و خاطره رفتنی

  امان از

  دست مردمی که خود زیر

  ستم اند

  اما برای حسین که آزاده بود

            می گریند

ای سرزمین آریایی

تو را با تمام چالش های امروزی

             دوستت داریم