چه امید بندم در این زندگانی

          که در نا امیدی سر آمد جوانی

    سر آمد جوانی و ما را نیامد

           پیام وفایی از این زندگانی

     بنالم ز محنت همه روز تا شب

           بگیرم ز حسرت همه شام تا روز

    شنیدم سخن ز مهرو وفا لیک

           ندیدم نشانی ز مهرو وفایی

    چو کس با زبان من آشنا نیست

          چو بهتر از شکوه خاموش باشم

   چو یاری مرا نیست همدرد بهتر

          که یاد یاران فراموش باشم  

تو رفته ای که عشق من از سر به در کنی

من ماندم که عشق تو را تاج سر کنم

اینم یه جورشه  

     آنگاه که

    سهراب نوشت

   تا شقایق هست

   زندگی باید کرد

   خبر از خودکشی

    گل سرخ نداشت

    چه گل سرخ

    باشی

 چه شقایق

زندگی اجباریست

و این است پول نفت در سفره های

خانه شماااااااااااااااااااااااااااااااااااا

بیا که جهان منتظر توست

تا از این خفت در آید